Stack gegevenstype
Het gegevenstype stack vertegenwoordigt een fragment van het werkgeheugen, toegewezen voor elke datathread.
De werking van de stack wordt bepaald door het LIFO-principe. De essentie van dit principe is dat het laatst toegevoegde geheugenfragment in de stack als eerste eruit wordt gehaald.
De essentie van het werken met de stack is dat bij het declareren van een nieuwe variabele via een functie, de eerste wordt toegevoegd aan de stack. Wanneer de functie zijn werk beëindigt - wordt de variabele automatisch uit het stackgeheugen verwijderd en het deel dat zij bezette wordt beschikbaar voor andere objecten.
Het belangrijkste voordeel van de stack is de hoge uitvoeringssnelheid van de code, maar het nadeel is dat bij een overflow van het geheugen, toegewezen voor de stack, de gedeclareerde variabelen niet meer kunnen worden gewijzigd en de uitvoering van de code stopt. De grootte van de stack wordt ingesteld bij het aanmaken van een thread, en elke variabele heeft zijn eigen maximale geheugengrootte, die allereerst afhangt van zijn gegevenstype. Waardoor het noodzakelijk is om van tevoren de grootte van complexe gegevenstypen (bijvoorbeeld objecten) te declareren. Ook kan de stack alleen lokale variabelen in het geheugen houden, voor globale variabelen moet de heap worden gebruikt.
