Datatipe stapel
Die datatipe stapel verteenwoordig 'n fragment van die werkgeheue, toegewys vir elke data-stroom.
Die werking van die stapel word bepaal deur die beginsel LIFO. Die wese van hierdie beginsel is dat die laaste bygevoegde fragment geheue eerste daaruit uitgevoer sal word.
Die wese van die werk met die stapel is daarin geleë dat, wanneer 'n nuwe veranderlike deur 'n funksie verklaar word, die eerste een bygevoeg word na die stapel. Wanneer die funksie sy werk voltooi - word die veranderlike outomaties uit die stapel se geheue uitgevee en die deel wat dit beslaat het, word beskikbaar vir ander voorwerpe.
Die hoofvoordeel van die stapel is die hoë spoed van uitvoering van kode, maar die nadeel is dat, met oorloop van die geheue, toegewys vir die stapel, die verklaarde veranderlikes nie meer verander kan word nie en die uitvoering van kode sal stop. Die grootte van die stapel word gestel tydens die skepping van die stroom, en elke veranderlike het sy eie maksimum geheuegrootte, wat eerstens afhang van sy datatipe. Daarom is dit nodig om vooraf die grootte van komplekse datatipes (byvoorbeeld voorwerpe) te verklaar. Die stapel kan ook slegs plaaslike veranderlikes in die geheue hou, vir globale moet die hoop gebruik word.
