Zasady SOLID
Zasady programowania obiektowego SOLID są niezbędne przy tworzeniu funkcjonalnego, długoterminowo utrzymywalnego oprogramowania w oparciu o programowanie obiektowe (OOP).
Główne zasady SOLID:
- Pojedyncza odpowiedzialność - każdy obiekt ma tylko jedną odpowiedzialność (cel), która z kolei powinna być reprezentowana przez oddzielną klasę. Na przykład, wyodrębnianie danych z bazy i ich późniejsza walidacja powinny mieć różne klasy, aby te dwa procesy nie mieszały się ze sobą.
- Otwartość/Zamkniętość - klasy powinny być otwarte na modyfikację i rozszerzanie nowymi zadaniami, a jednocześnie zamknięte na modyfikację głównego kodu. W konsekwencji, do klasy można dodawać inne moduły i funkcje, ale kod źródłowy powinien pozostać niezmieniony.
- Zasada podstawienia Liskov - wszystkie utworzone obiekty potomne powinny zachowywać i demonstrować zachowanie (wykonywane zadania) swojego obiektu nadrzędnego.
- Rozdzielenie interfejsów - duże interfejsy należy dzielić na mniejsze i wyspecjalizowane, aby nie obciążać użytkowników zbędnymi informacjami.
- Odwrócenie zależności - obiekty wyższych poziomów, na przykład klasy, nie powinny zależeć od modułów niższych poziomów, jednak wszystkie one powinny zależeć od abstrakcji.
Zobacz też
-
zasada
DRY,
która dzieli oprogramowanie na małe komponenty -
zasada
KISS,
która zakłada rezygnację z komplikowania oprogramowania -
zasada
YAGNI,
która zakłada rezygnację z nadmiernej funkcjonalności oprogramowania -
zasada
CQS,
która określa dla każdej funkcji tylko jedno polecenie -
zasada
LoD,
która jest stosowana przy tworzeniu oprogramowania -
zasada rozdzielenia odpowiedzialności,
która jest stosowana przy tworzeniu oprogramowania