Udhëzimi return në Python

Le të themi se kemi një funksion që shfaq në ekran katrorin e numrit të dhënë:

def func(num):
	print(num ** 2)

Në rast se nuk është e nevojshme të shfaqet vlera menjëherë në ekran, ajo mund të regjistrohet paraprakisht në ndonjë ndryshore:

res = func(3) # në ndryshoren res tani është 9

Për këtë në Python ekziston një udhëzim i veçantë return, i cili lejon të specifikohet vlera që kthen funksioni. Me fjalën kthen kuptohet ajo vlerë që do të shkruhet në ndryshore, nëse asaj i caktohet funksioni i thirrur.

Le të rishkruajmë funksionin tonë në mënyrë që të mos shfaqë rezultatin në konsol, por ta kthejë atë në ndryshore:

def func(num):
	return num ** 2

Tani le të regjistrojmë rezultatin e funksionit në ndryshore:

res = func(3)

Pasi të dhënat janë regjistruar në ndryshore, ato mund, për shembull, të shfaqen në ekran:

res = func(3)
print(res) # do të shfaqë 9

Ose fillimisht mund të modifikohen këto të dhëna, e pastaj të shfaqen në ekran:

res = func(3)
res = res + 1

print(res) # do të shfaqë 10

Mund të kryhen menjëherë disa veprime me rezultatin e funksionit përpara se të regjistrohet në ndryshore:

res = func(3) + 1
print(res) # do të shfaqë 10

Mund ta thirrim funksionin tonë disa herë për numra të ndryshëm dhe të mbledhim rezultatet e tij:

res = func(2) + func(3)
print(res) # do të shfaqë 13

Për të shkurtuar kodin e shkruar, mund menjëherë të thirret funksioni, duke e kaluar atë në parametrin print:

print(func(3))

Krijoni një funksion që si parametër merr një numër, dhe kthen kubin e atij numri. Me ndihmën e këtij funksioni gjeni kubin e numrit 3 dhe regjistrojeni atë në ndryshore res.

Me ndihmën e funksionit të krijuar nga ju gjeni shumën e kubeve të numrit 2 dhe numrit 3 dhe regjistrojeni atë në ndryshore res.