Webpack ၏ အလုပ်လုပ်ပုံ အခြေခံမူ

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားခြင်း၌ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ကုဒ်အပိုင်းအစများ ပါဝင်သည့် JavaScript ဖိုင်များစွာ ရရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကုဒ်အပိုင်းများ သို့မဟုတ် တတိယပါတီ လိုင်ဘရီများ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုဖိုင်တစ်ခုချင်းစီကို HTML ဖိုင်ထံသို့ script tag မှတစ်ဆင့် ချိတ်ဆက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

၎င်းသည် သိပ်ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ချိတ်ဆက်ထားသည့် ဖိုင်အများအပြားသည် ဝဘ်ဆိုက်တစ်ခု၏ လည်ပတ်မှုအရှိန်ကို နှေးကွေးစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝဘ်ဆိုက်လည်ပတ်မှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ရန် ကုဒ်အားလုံးကို ဖိုင်တစ်ခုတည်းထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။

သို့ရာတွင်၊ ကုဒ်ကို ယေဘုယျဖိုင်တစ်ခုတည်းတွင် ရေးသားခြင်းသည်လည်း အဆင်ပြေလွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် �က်ရှိအချိန်တွင် အောက်ပါနည်းလမ်းကို ကျင့်သုံးသည် - ကုဒ်ကို သီးခြားဖိုင်များတွင် ရေးသားပြီး၊ ၎င်းနောက် စုစည်းမှု tool ကိုသုံး၍ ယေဘုယျဖိုင်တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းကာ ၎င်းကို HTML ဖိုင်ထံသို့ ချိတ်ဆက်သည်။

သီးခြားဖိုင်များသည် ES modules များဖြစ်သည်။ ဤမော်ဂျူများကို အခြားဖိုင်များထံသို့ import command မှတစ်ဆင့် ချိတ်ဆက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားဖိုင်များအားလုံး ချိတ်ဆက်ရန် အဓိက ဖိုင်တစ်ခုကို ဖန်တီးကြသည်။ ဤဖိုင်ကို entry point ဟုခေါ်သည်။

စုစည်းမှု tool သည် entry point ထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ ၎င်းထံသို့ မည်သည့် မော်ဂျူများ ချိတ်ဆက်ထားသည်ကို ကြည့်ရှုသည်။ ထိုမော်ဂျူများထံသို့လည်း အခြားမော်ဂျူများ ချိတ်ဆက်ထားနိုင်သေးသည်။ စုစည်းမှု tool သည် ချိတ်ဆက်မှုအားလုံးကို လိုက်လံ၍ ကုဒ်အားလုံးကို ဖိုင်တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းပေးသည်။ ဤဖိုင်ကို bundle ဟုခေါ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ပရိုဂရမ်မာရေးသားသည့် ကုဒ်သည် src ဖိုလ်ဒါတွင် တည်ရှိပြီး၊ စုစည်းပြီးသား ကုဒ်ကို dist ဖိုလ်ဒါအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသည်။